Epstein draagt veel kennis aan uit de twee gebieden die hem wezenlijk interesseren, het boeddhisme en de westerse psychotherapie, en verweeft die tot nieuwe denkbeelden. Zo laat hij bijvoorbeeld zien dat het geluk waarnaar wij verlangen, afhangt van het feit of we de behoefte van het ego om te doen in evenwicht kunnen brengen met ons inherente vermogen om te zijn. Vaak verwijst hij naar de ideeën van de Engelse psychoanalyticus D.W. Winnicot over de ontwikkeling van het jonge kind, het vermogen om alleen te zijn en het vermogen om los te laten.
De theoretische beschouwing wordt afgewisseld met het verhaal van een patiënt, een boeddhistische metafoor of een kleurrijke gebeurtenis uit Epsteins eigen verleden. Hiermee illustreert hij psychologische en spirituele kernbegrippen als leegte, verbondenheid, hartstocht en bevrijding.

"De vier delen waaruit dit boek is opgebouwd, heb ik genoemd naar de bijnamen die de Tibetaanse boeddhisten wel eens gebruiken voor hun spirituele beoefeningen. De vreugde van mediteren komt volgens de Tibetaanse leer het meest overeen met de ervaring van jezelf vergeten en tegelijkertijd ontdekken, zoals dat optreedt bij verliefd worden. Daarom worden de vier niveaus van beoefening vaak aangeduid als Kijken, Glimlachen, Omarmen en Vereniging. De vreugde die deze verschillende zijnstoestanden gemeen hebben, is de vreugde van het tijdelijk opheffen van de ego-grenzen die ons beletten om werkelijk met de ander in contact te treden."

Doelgroep:
Mensen die op zoek zijn naar geïnteresseerd zijn naar het grensgebied van westerse pschotherapie en het boeddhisme.